|
David Bowie (w„a“ciwie David Robert Jones) (ur. 8 stycznia 1947) - angielski piosenkarz, kompozytor, autor tekstów, producent, a tak-e aktor.
Zacz-- wyst„powa“ jako David Bowie, aby nie mylono go z perkusist- zespo-u The Monkees o nazwisku Davy Jones. W 1996 r. nominowany do Rock and Roll Hall of Fame. Jego matk- jest Margaret Mary Burns, ojcem - Hayward Stenton Jones. Mia- chorego psychicznie brata Terry'ego (zm. 1985). Jego pierwsz- „on“ by-a modelka Angela Bowie, aktualnie jest w zwi-zku ma„-e“skim z somalijsk- modelk- Iman. Jego dzieci to Zowie Duncan (z pierwszego ma„-e“stwa) oraz Alexandria Zahra Jones. Wed-ug raportu opublikowanego w roku 2003 w Sunday Express, Bowie jest drugim pod wzgl-dem zamo„no“ci piosenkarzem w Anglii (za Paulem McCartneyem).[potrzebne -ród“o]
Chocia- Bowiego nie mo-na nazywa- wirtuozem, to opanowa- gr- na wielu instrumentach muzycznych, takich jak: saksofon altowy i tenorowy, gitara, fortepian, instrumenty klawiszowe, harmonijka ustna, koto, mandolina, altówka, skrzypce, wiolonczela i stylofon. W ci-gu ca-ej kariery artystycznej jego p-yty ukaza-y si- w --cznym nak-adzie ponad 136 milionów egzemplarzy. Pracowa- te- jako producent (m.in. nagra- Lou Reeda, Iggy'ego Popa i The Stooges).
Dzieci-stwo
Bowie urodzi- si- w Brixton w Londynie, ale wi„kszo-“ dzieci-stwa sp„dzi“ w miasteczku Bromley (obecnie tak-e cz Londynu). Karier- artystyczn- rozpocz-- ju- w latach sze„-dziesi“tych jako wokalista i saksofonista w ró-nych zespo-ach bluesowych, mi-dzy innymi The Lower Third, nie uda-o mu si- jednak odnie-- -adnych sukcesów komercyjnych. Po tych do-wiadczeniach postanowi- kontynuowa- karier- jako solista.
Pocz-tek kariery
Najbardziej charakterystyczn- cech- jego pó-niejszej kariery by-a „atwo-“ z jak- potrafi- zmienia- swój publiczny wizerunek, image dla potrzeb w-asnej muzyki i sztuki, cz-sto antycypuj-c przysz-e muzyczne trendy. W m„odo“ci by- pod silnym wp-ywem sztuki awangardowej, od teatru ulicznego, mimów do Commedia dell'arte. Du-a cz jego twórczo-ci to wymy-lanie i kreowanie postaci, person odzwierciedlaj-cych i uwypuklaj-cych jego muzyk-.
Jego pierwszym przebojem zosta- w roku 1969 utwór Space Oddity (Kosmiczna osobliwo--), który zosta- wydany w czasie pierwszego l-dowania ludzi na Ksi--ycu. Wcze-niej jednak Bowie wyda- dwie p-yty (David Bowie - pó-niej znana tak-e jako Man of Words, Man of Music (1967), Space Oddity (1969), które spotka-y si- z do-- ciep-ym przyj-ciem krytyków, ale nie sprzedawa-y si- dobrze.). Jego pierwszy singlowy przebój Space Oddity przeszed- zupe-nie niezauwa-ony za pierwszym razem, zanim sta- si- przebojem, powtórnie wydany z okazji l-dowania na Ksi-“ycu. Warto doda-, -e wydana na albumie pod tym samym tytu-em wersja Space Oddity znacznie ró„ni“a si- od swego singlowego pierwowzoru. Towarzyszy- jej równie- zupe-nie inny teledysk.
Jego nast-pnym album, The Man Who Sold the World (1970) odrzuci- folkow- i akustyczn- stylistyk- jego pierwszych p-yt. W jego nagraniu wzi-- udzia- hardrockowy gitarzysta Mick Ronson, a ca-y album ma bardzo ci--kie, twarde brzmienie. Tytu-owy utwór z tego albumu zosta- pó-niej nagrany przez angielsk- piosenkark- pop Lulu, a w latach dziewi„-dziesi“tych, w wersji akustycznej "unplugged" przez ameryka„sk“ grup- Nirvana.
Kolejna p-yta, Hunky Dory (1971), by-a cz--ciowym powrotem do akustyczno-folkowej stylistyki jego pierwszych albumów i zawiera-a obok banalnych i lekkich utworów, jak Kooks (dedykowany jego synowi urodzonemu w 1971, znanemu jako Zowie Bowie, naprawd- nosz-cego nazwisko Duncan Jones) i Oh! You Pretty Things, a tak-e The Bewlay Brothers (utwór cz--ciowo autobiograficzny i równie- o jego bracie Terrym). Na tym albumie Bowie z„o-y“ tak-e ho-d wielu artystom którym zawdzi„cza“ pomys-y i natchnienie - Song for Bob Dylan (dedykowana Bobowi Dylanowi), Andy Warhol i Queen Bitch (dedykowana dla The Velvet Underground). Rok pó-niej Bowie zosta- producentem solowego albumu Lou Reeda pt. Transformer.[potrzebne -ród“o]
Hunky Dory i przebojowy singel z tej p-yty Life on Mars okaza-y si- sukcesami, podnosz-c Bowiego do rangi supergwiazdy w Wielkiej Brytanii (w okresie 18 miesi-cy w latach 1972-1973, cztery albumy Bowiego by-y w pierwszej dziesi-tce list przebojów p-yt LP, mia- on tak-e 8 Top 10 przebojowych singli).[potrzebne -ród“o]
Lata 70.
Kontrowersyjna ok-adka albumu The Man Who Sold the World, na której Bowie ubrany jest w "sukienk-" (w rzeczywisto-ci nie by-o to kobieca sukienka, ale "suknia m-ska" - "men dress" zaprojektowana przez awangardowego japo-skiego kreatora mody), by-a zapowiedzi- pierwszej publicznej persony Bowiego - androgynicznego, przyby-ego z kosmosu Ziggy'ego Stardusta. Ten pomys- zosta- bardziej rozwini-ty i wykorzystany na jego nast-pnej p-ycie, jednej z najwa-niejszych i najlepszych p-yt w historii rocka, The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972). Ziggy... to album koncepcyjny, opowiadaj-cy histori- kariery kosmity, który przyby- na Ziemi-, gdzie sta- si- gwiazdorem rocka. Bowie identyfikowa- si- z postaci- Ziggy'ego a- do przesady, w czasie tournee promuj-cego t- p„yt“ Bowie pojawia- si- na konferencjach prasowych jako sam Ziggy, przez ca-y czas nie wychodz-c z roli jak- dla siebie stworzy-. Kariera Ziggy'ego sko„czy“a si- tak samo niespodziewanie jak si- zacz--a, w czasie koncertu w roku 1973 Bowie obwie„ci“, -e jest to jego ostatni koncert - mówi- to oczywi-cie jako Ziggy, a nie jako David Bowie. The Rise And Fall... zawiera jedne z najlepszych utworów Bowiego, wiele z nich opisuje odczucia i reakcje Bowiego na temat s-awy, a tak-e o konflikcie wyobra„e“ i rzeczywisto-ci na ten temat.
Bowie powróci- do tych tematów na jego nast-pnej p-ycie Aladdin Sane (1973), pó-koncepcyjnym albumie opowiadaj-cym o rozpadzie wspó-czesnego spo„ecze“stwa. Najwi-kszym przebojem z tej p-yty by- hit Jean Genie (cz-sto interpretowany jako opowie-- o innym piosenkarzu Iggym Popie), drug- popularn- piosenk- tej p-yty jest tak-e nowa wersja przeboju zespo-u The Rolling Stones, Let's Spend The Night Together. Tytu- tego albumu jest cz-sto interpretowany jako A Lad Insane (zwariowany ch-opak) co ma by- opisem stanu umys-owego artysty w tym czasie.
Nast-pny album Bowiego, Pin Ups (1973), to ch-odno przyj-ta przez krytyk-, ale popularna w-ród publiczno-ci p-yta z przeróbkami piosenek innych artystów. Najwi„ksz“ popularno-- z tej p-yty zdoby- utwór "Sorrow".
Na wydanej w rok pó-niej Diamond Dogs (1974) Bowie powróci- do pomys-u albumu koncepcyjnego. W oryginalnym zamy-le ta p-yta mia-a bazowa- na powie-ci George'a Orwella pt. Rok 1984. Nie uzyska- jednak pozwolenia od potomków Orwella na u-ycie tej ksi--ki jako punktu wyj-cia do swojego albumu i ostatecznie materia- zamieszczony na tej p-ycie nie uzyska- zamierzonego kszta-tu. Motywy z tej ksi--ki przewijaj- si- jednak na ca-ym albumie - wystarczy ws„ucha“ si- uwa-nie w teksty piosenek: tytu-owej, 1984, Big Brother, czy jednego z najwi-kszych przebojów Bowiego z tej p-yty - Rebel Rebel.
W roku 1975 Bowie wyst„pi“ w kultowym ju- filmie Nicolasa Roega The Man Who Fell to Earth (Cz-owiek, który spad- na Ziemi-), jako kosmita, który przyby- na Ziemi- w poszukiwaniu wody dla swojej planety. Jego pierwsza kreacja aktorska zosta-a dobrze przyj-ta przez krytyków i by-a pocz-tkiem flirtu Bowiego zarówno ze srebrnym ekranem jak i deskami sceny teatralnej.
W tym czasie Bowie po raz pierwszy radykalnie zmieni- swój image, porzucaj-c glam rock i nagrywaj-c w Ameryce Young Americans. P-yta Young... brzmia-a zupe-nie inaczej ni- poprzednie albumy Bowiego, by-a to jakby odpowied- tego artysty na ameryka„sk“ muzyk-, któr- us„ysza“ przebywaj-c w Stanach Zjednoczonych w czasie tournee zwi-zanym z p„yt“ The Rise....
Jego nowa persona, niezmieniona na nast-pnej p-ycie Station to Station (1976), to Thin White Duke, „piewaj“cy, wed-ug okre-lenia samego Bowiego, "plastikowy soul". W tym czasie Bowie ci--ko uzale„ni“ si- od kokainy i wielu krytyków w„a“nie temu przypisywa-o jego bardzo wyalienowane teksty i dziwnie brzmi„c“ muzyk-. Sam Bowie stwierdzi- kiedy-, -e w ogóle nie pami-ta sesji nagraniowej do albumu. Istnieje te- anegdota, która mówi, -e jeden z utworów (najprawdopodobniej tytu-owy Station to Station) artysta nagrywa- przez cztery dni bez przerwy, bez snu, "„ywi“c si-" jedynie mlekiem, czerwon- papryk- i kokain-.
Trylogia berli-ska
Pod koniec roku 1976, bardzo zainteresowany nowo powstaj„c“ muzyk- niemieck-, Bowie przeniós- si- do Berlina Zachodniego gdzie nagra- dwa nast-pne, klasyczne ju- albumy i zaj-- si- produkcj- nagra- innych wykonawców, w szczególno-ci Iggy'ego Popa.
Station to Station sta- si- punktem wyj-cia do nast-pnego albumu Low (1977), który by- pierwszym z trzech albumów nagranych w tak zwanej "trylogii berli-skiej" wspólnie z Brianem Eno. Utwory z Low zosta-y zainspirowane ówczesnym niemieckim rockiem (tzw. krautrock), a w szczególno-ci muzyk- grup Kraftwerk i Neu! (udzia- w projekcie zaproponowano Michaelowi Rotherowi, który by- cz-onkiem obu tych grup, ale ten odmówi- [1]). Piosenki z Low stosunkowo proste, z powtarzaj-cymi si- motywami muzycznymi, by-y odpowiedzi-, reakcj- Bowiego na popularny wtedy punk rock (jeden z proto punkowych artystów Nick Lowe nagra- p„yt“ zatytu„owan“ Bowi jako form- podzi-kowania dla Bowiego). Druga strona Low zawiera-a utwory wy--cznie instrumentalne. Status Bowiego jako prekursora i nowatora, jednej z najbardziej wp-ywowych osób w -wiecie muzyki rockowej potwierdza- by- wtedy niezaprzeczalny slogan, który promowa- Low - brzmia-: "Jest nowa fala, jest stara fala i jest David Bowie". Druga strona Low zawiera legendarn- ju- dzi- kompozycj- Bowiego i Briana Eno pt. Warszawa. Od tytu-u tego utworu wzi--a swoj- nazw- brytyjska grupa Warsaw - znana szerzej pod pó-niejszym mianem Joy Division.
Nast-pna p-yta, "Heroes" (1977), nagrana m.in. z Robertem Frippem, zawiera-a muzyk- zbli„on“ do p-yty poprzedniej, ale ju- nieco bardziej przyst„pn“. Ogólny, bardzo przygn„biaj“cy nastrój by- wyra-nie inspirowany nastrojem zimnej wojny panuj-cym wtedy w Berlinie, symbolizowanym przez podzielone miasto, w którym Bowie wówczas mieszka-. Tytu-owa piosenka zosta-a -wiatowym przebojem i pozostaje jedn- z najbardziej znanych kompozycji Bowiego.
Ostatnia p-yta w "trylogii berli-skiej", Lodger (1979) zosta-a najch-odniej przyj-ta przez fanów Bowiego jako trudno przyst-pna p-yta, ale i ona zawiera-a utwory, które sta-y si- przebojami - D.J, Boys Keep Swinging i przede wszystkim Look Back In Anger.
Lata 80.
Pierwsza p-yta Bowiego wydana w latach osiemdziesi-tych, Scary Monsters (and Super Creeps) (1980), symbolicznie zamkn--a cykl wszystkich p-yt Bowiego, wydanych w poprzedniej dekadzie. Najwi-kszym hitem z tego albumu zosta-a piosenka "Ashes to Ashes", w której Bowie opowiada dalszy ci-g przygód "Majora Toma" z jego pierwszego przeboju "Space Oddity". W ironiczny sposób Bowie demaskuje bohatera tej piosenki, jest to tak-e jeden z wielu utworów w twórczo-ci tego artysty, który zawiera autoironiczne i autobiograficzne w-tki. "Ashes to Ashes" by-a drug- piosenk- Bowiego, która zdoby-a pierwsze miejsce na listach przebojów (pierwsz- by-a w„a“nie "Space Oddity").
Nast-pna p-yta, Let's Dance (1983), by-a ca-kowicie nowym zwrotem z twórczo-ci Bowiego. W przeciwie-stwie do jego poprzednich p-yt, Let's... by-a od pocz-tku do ko-ca pomy-lana jako p-yta komercyjna z -atwymi i przyst-pnymi piosenkami. Album ten zosta- wyprodukowany przez Nile'a Rogersa z grupy Chic. Utwór tytu-owy z tej p-yty uznawany jest ze jeden z rockowych standardów, a z p-yty tej pochodz- te- dwa inne przeboje "Modern Love" i "China Girl" (ta ostatnia piosenka, by-a wcze-niej nagrana przez Iggy'ego Popa, który zreszt- jest jej wspó-autorem, a teledysk do wersji Bowiego by- przez d„u“szy czas na "czarnej li-cie" MTV z powodu zbyt „mia“ych scen erotycznych). Let's... by- te- wa-nym kamieniem milowym w karierze gitarzysty Stevie'ego Raya Vaughana, który gra- na tej p-ycie, a pó-niej mia- odby- z Bowie'em tournee "Serious Moonlight Tour", które jednak opu„ci“ po konflikcie dotycz-cym honorarium i zosta- zast-piony przez innego gitarzyst- Earla Slicka. Let's... pokaza-o te- nowe wcielenie Bowiego, tym razem bez oficjalnej nazwy, Bowie kreowa- si- na nienagannie ubran- supergwiazd-, eleganckiego gentlemana. Jak napisa- nieco z„o“liwie jeden z krytyków muzycznych "wygl„da“ jak kto- ubrany w garnitur ksi-cia Karola, ale z fryzur- ksi--niczki Diany".
Pomi-dzy Scary Monsters i Let's Dance, Bowie nagra- swój trzeci ju- przebój, który dotar- na pierwsze miejsca list przebojów; by-a to piosenka "Under Pressure" za-piewana wspólnie z grup- Queen.
Kolejny album, Tonight (1984), zosta- bardzo ch-odno przyj-ty przez krytyków, którzy uwa-ali, ze by- to pospiesznie wydany album tylko po to, aby zdyskontowa- rosn„c“ wówczas na nowo popularno-- Bowiego. Najciekawsze fragmenty tej p-yty to duet Bowiego z Tin- Turner - "Tonight", nowa wersja starego przeboju grupy Beach Boys - "God Only Knows" i przebój "Blue Jean", który zosta- zilustrowany bardzo d-ugim, bo a- pi-tnastominutowym wideoklipem w re-yserii Juliena Temple'a (który pó-niej nakr„ci“ film pt. "Absolute Beginners", w którym wyst„pi“ Bowie, i w którym to filmie Bowie za„piewa“ trzy piosenki - tytu„ow“, "Volare" i "Motivation").
Never Let Me Down (1987) jest uwa-ny przez wi„kszo-“ krytyków i sympatyków Bowiego za najs-abszy w jego karierze - sam Bowie przeprosi- w jednym z wywiadów za kiepski materia- zawarty na tej p-ycie. Obro-cy tego albumu zwracaj- uwag- na to, -e utwory znajduj-ce si- na nim wcale nie s- z-e, wygl„daj“ one blado tylko je-eli porówna si- je z poprzednimi osi„gni“ciami tego artysty.
Tin Machine i lata 90.
W roku 1989, po raz pierwszy od wczesnych lat siedemdziesi-tych, Bowie za„o-y“ regularny zespó- muzyków, Tin Machine nagrywaj-c i wyst„puj“c w nim nie jako supergwiazda, ale "jeden z cz-onków zespo-u". Tin Machine, hardrockowy kwartet, wyra-nie inspirowany muzyk- zespo-u Pixies nie odniós- du-ych sukcesów nagrywaj-c dwie studyjne i jedn- koncertow- p„yt“ przy raczej przeci-tnych recenzjach dla wszystkich tych przedsi„wzi-“. Tin Machine stanowi-o jednak pocz-tek d„u“szej i owocnej wspó-pracy Bowiego z gitarzyst- Reevesem Gabrelsem.
Na pocz-tku lat dziewi„-dziesi“tych Bowie uda- si- na bardzo d-ugie tournee, które og„osi“ jako ostatnie w swojej karierze (niezbyt wiele osób w to jednak uwierzy-o - jak si- pó-niej okaza-o, ca-kiem s-usznie), w czasie koncertów gra- swoje najwi-ksze i najpopularniejsze przeboje, w wielu wypadkach by-y to piosenki wybrane przez internautów poprzez g-osowanie na oficjalnej stronie internetowej artysty.
W 1992 roku Bowie wzi-- udzia- w koncercie The Freddie Mercury Tribute, po„wi“conym pami-ci wokalisty Queen - Freddie'ego Mercury'ego. Wykona- trzy piosenki: "Under Pressure" (w duecie z Annie Lennox), "All The Young Dudes" (w którym zagra- na saksofonie; gitarzyst- wspomagaj-cym by- Mick Ronson) oraz "Heroes" (równie- z udzia-em Ronsona). Swój wyst-p Bowie zako„czy“ modlitw- w intencji przyjaciela, który by- chory na AIDS.
Jego pierwsza solowa, studyjna p-yta od czasu Let's... to Black Tie White Noise (1993), na której producentem ponownie zosta- Nile Rodgers (który tak-e wyprodukowa- Let's Dance). Piosenki z Black... w stylu soul, jazz, czy nawet hip-hop spotka-y si- z bardzo dobrym przyj-ciem krytyków, wielu z nim uzna-o t- p„yt“ za znacznie lepsz- od Let's..., ale nie by-a ona takim samym komercyjnym sukcesem, tym bardziej, -e zbankrutowa-a wtedy wytwórnia p-ytowa "Savage Records", która t- p„yt“ wyda-a. Na wznowienie tej p-yty fani Bowiego musieli czeka- a- 9 lat.
Niezra-ony tym cz--ciowym komercyjnym niepowodzeniem Bowie nadal eksperymentowa- muzycznie, jego nast-pny album The Buddha of Suburbia (1993) (muzyka ta powsta-a jako „cie“ka d„wi“kowa do serialu telewizyjnego pod tym samym tytu-em) przeszed- raczej niezauwa-ony, pomimo i- wi„kszo-“ krytyków wyra„a“a si- o nim bardzo dobrze, a jedna z piosenek z tej p-yty, "Strangers When We Meet" zosta-a przez wielu fanów i krytyków uznana za jedn- z lepszych w karierze Bowiego.
Ta sama piosenka w innej aran-acji zosta-a w--czona do nast-pnego projektu artysty, bardzo ambitnej, artystycznej p-yty 1.Outside (1995). W oryginalnym zamy-le Bowiego "Outside" mia-a stanowi- pierwsz- cze-- nielinearnej opowie-ci o sztuce i morderstwie, nic jednak nie wskazuje na to, aby artysta mia- zamiar kontynuowa- ten zamys-. Na Outside do Bowiego powtórnie przy„-czy“ wspó-twórca wcze-niejszej "trylogii berli-skiej" Brian Eno.
Dwa lata pó-niej Bowie wyda- p„yt“ Earthling (1997), zawieraj„c“ elementy muzyki jungle i drum and bass. P„yt“ t- promowa- singel wypuszczony wy--cznie na Internecie i mo-liwy do zakupienia wy--cznie na oficjalnej stronie Bowiego. Ju- wcze-niej Bowie bardzo cz-sto eksperymentowa- z nowymi technologiami i mediami.
Nast-pna p-yta, Hours... (1999), zawiera-a mi-dzy innymi utwór "What's Really Happening", napisany wspólnie z fanem, który wygra- Internetowy konkurs.
W latach dziewi„-dziesi“tych Bowie stworzy- tak-e BowieNet i wyda- tzw. Bowie Bonds (akcje, których zyski mia-y pochodzi- z tantiem za sprzedawane w przysz„o“ci albumy).
We wrze-niu 1995 r. Bowie uda- si- w kolejn- tras- koncertow-, nazwan- "Outside Tour", tym razem g-ównym gitarzyst- zosta- Gabrels (z Tin Machine). Kontrowersyjnym wyborem Bowiego okaza- si- zespó- Nine Inch Nails, który otwiera- jego koncerty; wybór ten by- równie chwalony jak i krytykowany przez fanów artysty. Za„o“yciel Nine Inch Nails, Trent Reznor wielokrotnie mówi-, -e Bowie mia- wielki wp-yw na jego muzyk-. Reznor zremiksowa- te- jedn- z piosenek Bowiego z "1. Outside" - "The Heart's Filtry Lesson" i wyst„pi“ wideoklipie do piosenki "I'm Afraid of Americans" (która tak-e pó-niej zremiksowa-).
W 1998 r. Todd Haynes zrealizowa- film pt. "Velvet Goldmine" (jest to tak-e tytu- jednej z piosenek Bowiego z czasów Ziggy'ego Stardusta), zawieraj-cy wiele w-tków z -ycia Bowiego, zarówno prywatnego jak i publicznego. Nawet slogan promuj-cy ten film "The Rise of a Star- The Fall of a Legend" (Wzlot gwiazdy- upadek legendy) w oczywisty sposób zapo-yczony by- z tytu-u najs-ynniejszego albumu Bowiego. Sam Bowie stwierdzi-, ze podoba-a mu si- fabu-a tego filmu, nie podoba-a mu si- jednak realizacja, która nie odda-a atmosfery lat siedemdziesi-tych. Nie da- on tak-e pozwolenia na u-ycie jego piosenek w tym filmie.
XXI wiek
Pierwszy album Bowiego w XXI wieku, Heathen (2002), zdoby- zarówno uznanie krytyków jak i szerokiej publiczno-ci. Producentem albumu zosta- Tony Visconti, który wspó„pracowa“ ju- wcze-niej z Bowie'em w latach siedemdziesi-tych na wielu albumach tego artysty.
Nast-pny album Bowiego, wydany rok pó-niej, to Reality (2003); Bowie raz jeszcze uda- si- na ogólno-wiatowe tournee, tym razem pt. "Reality".
25 czerwca 2004 Bowie prze„y“ atak serca w czasie koncertu w Pradze. Pierwsz- diagnoz- by- nerwoból w ramieniu, okaza-o si- jednak, -e Bowie ma powa-nie zablokowan- arteri- i potrzebna by-a natychmiastowa operacja.
Bowie jako aktor
Pierwsz- powa„n“ kreacja filmow- Bowiego by-a tytu-owa rola w filmie The Man Who Fell to Earth, za któr- zdoby- znakomite recenzje, podobnie jak wcze-niej za jego sceniczn- rol- jako cz„owiek-s-o“ w broadwayowskiej The Elephant Man. Od tego czasu Bowie sporadycznie wyst„powa“ w innych filmach.
Znakomitym przyj-ciem spotka- si- w filmie Nagisy Oshimy Weso-ych „wi“t, pu-kowniku Lawrence (1983), w którym zagra- je-ca wojennego w japo-skim obozie. Bowie zagra- tak-e krótki epizod jako Poncjusz Pi-at w filmie Martina Scorsesego Ostatnie kuszenie Chrystusa.
Nast-pnym filmem Bowiego by- "Absolute Beginners" (1986), ale film spotka- raczej ch-odne przyj-cie krytyków i by- klap- finansow-. W tym samym roku Bowie wyst„pi“ jako król goblinów w bajkowym filmie fantasy Jima Hensona Labirynt (Bowie napisa- te- i za„piewa“ kilka piosenek w tym filmie).
Obok wielu epizodycznych rólek w ró-nych filmach i serialach, Bowie zagra- wampira w filmie The Hunger, p-atnego morderc- w Into the Night, wcieli- si- w posta- Andy'ego Warhola w Basquiat i pojawi- si- jako tajemniczy agent FBI Phillip Jeffries w Twin Peaks: Ogniu krocz ze mn-. W 2006 roku zagra- w filmie Presti-, wcielaj-c si- w posta- Nikoli Tesli. W 2007 u„yczy“ g-osu postaci Maltazara w filmie Artur i Minimki.
Bowie zagra- samego siebie w niemieckim filmie Wir, Kinder vom Bahnhof Zoo. Fabu-a filmu opowiada-a o nastoletniej dziewczynie, która pierwszy raz za„y“a heroin- w„a“nie podczas koncertu Davida Bowiego. Muzyk u„yczy“ równie- swoich utworów na „cie-k“ d„wi-kow“ do tego filmu.
Dyskografia (tylko albumy studyjne)
Filmografia (jako aktor)
Przypisy
Linki zewn-trzne
|
